Δροσίνης Γεώργιος - Μεταφράσεις




Ἐν Τήνῳ
Ὁ βιολιστής
Τα ζώα μου και τα πουλιά
Η σημαία
Χρυσούλα



Ἐν Τήνῳ
Η πρόσοψις τού ναού είνε επιβλητική εν τή απλουστάτη λευκότητι αυτής η δέ αρχιτεκτονική αυτού είναι κοινή τις απομίμησις τού παρηκμακότος βυζαντιακού ρυθμού. Πέντε καμάραι υποβαστάζουσιν εξώστην, πρός όν ανέρχονται ένθεν καί ένθεν δυό πλατείαι μαρμάριναι κλίμακες έτεραι οκτώ καμάραι επιστεγάζουσι τόν εξώστην εν μέρει καί τάς εισόδους τού ναού υπέρ αυτάς επτά μεγάλα επιμήκη παράθυρα, καί η στέγη απολήγουσα εις πέντε γλώσσας, ών αι τέσσαρες μικραί καί χαμηλαί, η δ εν τώ κέντρω πλατεία καί πρός τόν ουρανόν υψουμένη φέρει επί τής κορυφής εμπεπηγμένον μέγαν σταυρόν. Ο ναός στηρίζει τά νώτα αυτού εις τό κεντρικόν βάθος τού τετραγώνου περιβόλου συνισταμένου εκ δυό ορόφων κελλίων, παρά δέ τήν αριστεράν πλευρά αυτού υψούται ως γίγας ακίνητος, φύλαξ τής ιεράς παρακαταθήκης τών ευσεβών, τό υψηλόν κωδωνοστάσιον, φέρον εκτός τών ηχηρών κωδώνων καί ωρολόγιον μέγα

Εν τώ ναώ καί εν τή Ευρέσει, ήτοι εν τοίς υπογείοις αυτού, όπου ευρέθη η θαυματουργός εικών, τοσούτος συνωθείται κόσμος, ώστε είνε αδύνατον νά εισέλθη τις άνευ κινδύνου λιποθυμίας. Οι προσκυνηταί προσέρχονται αθρόοι, φέροντες μακράς ως δόρατα λαμπάδας ή ασκούς ελαίου επί τής ράχεως. Τινές κρατούσι τά ίδια αυτών βρέφη εν τή αγκάλη, άτινα φέρουσιν αβάπτιστα έτι καί αφιερούσι πρός τήν Παναγίαν, αποθέτοντες αυτά πρό τής εικόνος. Εκ δέ τών παρισταμένων πιστών όστις προφθάση ν αρπάση τό παιδίον γίνεται αυτοδικαίως ανάδοχος αυτού. Σημειωτέον ότι πολλάκις έριδες καί διαπληκτισμοί επακολουθούσι μεταξύ δυό ή τριών, οίτινες τείνουσι συγχρόνως τήν χείρα πρός τό νήπιον, διότι θεωρείται πράγμα θεάρεστον η εκ τής κολυμβήθρας αναδοχή τοιούτου παιδός. Άλλοι πάλιν ζυγίζουσι τά τέκνα αυτών εν τή επί τούτω πλάστιγγι, προσφέρουσι δέ τή Παναγία τό ίσον βάρος εις κηρόν ή έλαιον.

Τρεπόμενος πρός τά δεξιά συναντώ μικρόν μαρμάρινον αναβρυτήριον αφιέρωμα Οθωμανού τινος θεραπευθέντος εν Τήνω εκ βαρείας ασθενείας. Εκτός δέ τούτου μανθάνω ότι καί άλλα μικρά αφιερώματα εγένοντο πολλάκις υπό Τούρκων, οίτινες έχουσι παράδοξόν τινα πίστιν πρός τήν Ευαγγελίστριαν τής Τήνου.

Ανελθών διά πλαγίας στενής κλίμακος, περιέρχομαι τήν μακράν σειράν τώ εν τώ άνω ορόφω κελλίων διασκελίζων πανταχού στρώματα, ενδύματα καί στοιχειώδη τινά έπιπλα συνεσωρευμένα αναμίξ. Από πάσης γωνίας προβάλλουσι κεφαλαί ανθρώπιναι τρώγουσαι, φλυαρούσαι ή κοιμώμεναι, καί ενίοτε χείρές τινες μόνον ανακινούμεναι, διότι τό λοιπόν σώμα δέν φαίνεται, κεκρυμμένον όπισθεν άλλων σωμάτων ή κεκαλυμμένον υπό σωρόν κλινοσκεπασμάτων καί πρσκεφαλαίων. Εδώ δυό γυναίκες ερίζουσι περί τεμαχίου άρτου, αλλαχού κλαυθμηρίζουσι παιδία, ενώ παρέκει καγχάζουσιν εν κύκλω συνομιλούσαι κορασίδες, καί πλησίον αυτών πρεσβύτης διανοίγει τά χείλη εις σπιθαμιαίον χάσμημα. Εκ πάντων δέ τών στενών τούτων ενδιαιτημάτων αναθρώσκουσι μέχρι τού υπαιθρίου διαδρόμου αι χλιαραί καί απόζουσαι αναθυμιάσεις όλης της πολυανθρωπίας εκείνης, ομοίας όχι πρός ευσεβές πλήθος προσκυνητών, αλλά μάλλον πρός διωχθέντας κατοίκους αλωθείσης χώρας, οίτινες συνεσωρεύθησαν εκεί ζητούντες μόνον άσυλον σωτηρίας!

Επάνω


Ὁ βιολιστής
x

Επάνω


Τα ζώα μου και τα πουλιά
x

Επάνω


Η σημαία
x

Επάνω


Χρυσούλα

x

Επάνω