Βιογραφία


Ο Νικηφόρος Βρεττάκος γεννήθηκε πρωτοχρονιά του 1912 στις Κροκεές της Λακωνίας στο σπίτι της θείας του Αρχόντως. Η μητέρα του Ευγενία είχε μεταφερθεί στις Κροκεές από το διπλανό μικρό αγροτικό οικισμό, Πλούμιτσα, για να γεννήσει το πρώτο της παιδί. Ο μικρός Νικηφόρος μεγάλωσε στις Κροκεές όπου και τελείωσε το δημοτικό σχολείο. Συνέχισε το γυμνάσιο στο Γύθειο πάντα με τη βοήθεια του θείου του Νίκου και των άλλων θείων του μιας και ο πατέρας του ήταν πάμφτωχος.
Μετά το γυμνάσιο φεύγει για την Α
θήνα για σπουδές στη Νομική που όμως τελικά δεν πραγματοποίησε και άσκησε διάφορα επαγγέλματα ως ιδιωτικός υπάλληλος και έπειτα ως δημόσιος υπάλληλος και ως φιλολογικός συντάκτης περιοδικών και εφημερίδων.
Σπάνια πλέον επισκέπτεται την γενέτειρα του, παρά μόνο για να δει την μητέρα του της οποίας είχε αδυναμία.
Παντρεύεται το 1934 την Πίστα Αποστολίδου και κάνουν δύο παιδιά. Τον Κώστα και την Τζένη. Η σύζυγός του Πίτσα, αφοσιωμένη, τον συμπαραστέκεται πολλές φορές κατανοώντας εσωτερική ανάγκη για τη λογοτεχνία.
Το 1940 τον βρίσκει να πολεμάει στην Αλβανία και αργότερα το 1942 να λαμβάνει μέρος στην Εθνική Αντίσταση.
Το 1948 γνωρίστηκε με τον Αγγελο Σικελιανό, φίλο του μέχρι το τέλος της ζωής του.
Το 1954 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στον Πειραιά.
Αυτοεξόριστος σε διάφορες χώρες της Ευρώπης το 1967 κατά τη διάρκεια της χουντικής δικτατορίας, επιστρέφει με την μεταπολίτευση για να εγκατασταθεί μόνιμα στις Κροκεές.
Το 1980 χτίζει ένα μικρό σπιτάκι δίπλα τις Κροκεές, στον μικρό αγροτικό οικισμό της Πλούμιτσας πάνω στα χαλάσματα του πατρικού του σπιτιού όπου και γράφει πολλά από τα έργα του στα οποία είναι εμφανής μια επιστροφή στη φύση και στη γενέθλια γη που του ανοίγει δρόμους επαφής με τη δημοτική παράδοση.
-
Έχει τιμηθεί με πολλά Ελληνικά και ξένα βραβεία, δύο φορές με με το Κρατικό βραβείο ποίησης ενώ προτάθηκε ως υποψήφιος για το βραβείο Νόμπελ στην ποίηση.
Κατέχει μια από τις κορυφαίες θέσεις στη σύγχρονη Ελληνική ποίηση. Ο Μιχαήλ Περάνθης, τον χαρακτηρίζει σαν ο «Ποιητής της ελεύθερης φαντασίας». Δικαιωματικά έχει κατακτήσει τη θέση του στη νέα ποίηση, και θεωρείται ως ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους της μεταπολεμικής κοινωνικής ποίησης.
O Βρεττάκος είναι πολιτικά στρατευμένος στην αριστερά, αλλά μένει πάντα ελεύθερος άνθρωπος και δεν διστάζει, πολλές φορές να πει τη γνώμη του για τα παραστρατήματα της παράταξής του, με αποτέλεσμα να διαγραφεί από το ΚΚΕ εξ αιτίας του λυρικού δοκιμίου «Δυο άνθρωποι μιλούν για την ειρήνη του κόσμου».
Το πηγαίο θρησκευτικό αίσθημα που διαχέεται σ' ολόκληρη την ποίησή του, δίνει στην αγωνιστική του διάθεση μια δραματική έξαρση, για έναν καλύτερο κόσμο, για μια ειρηνική συμβίωση, για μια κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα. Τραγούδησε, όσο κανείς άλλος την ειρήνη και την αγάπη, και συνεχίζει να μάχεται αδιάκοπα για τα ιδανικά του με μιαν αγνότητα κι ένα γνήσιο ανθρωπισμό, που βαθύτατα μας συγκινεί. Κι έχει δίκιο ο Γιάννης Κορδάτος που τον αποκαλεί κήρυκα μιας παγκόσμιας συναδέλφωσης.
O Νικηφόρος Βρεττάκος μπορεί να θεωρηθεί ο πολυγραφότερος της γενιάς του. Εξέδωσε πάνω από 15 ποιητικές συλλογές, και αρκετά πεζά έργα.
Στις 4 Αυγούστου του 1991 αφήνει την τελευταία του πνοή στην αγαπημένη του Πλούμιτσα της Λακωνίας.