ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ


Αιματοβαμμένος τα χαράματα
γυρνώ,
κρατώντας την χολή μου επ’ ώμου,
εφορμώντας αβλεπτεί
στις ληστρικές επιδρομές χρόνου απρόβλεπτου και ηδονικού.

Δεν μ’ αφήνουν σε ησυχία
οι βοσκοί με τα μαχαίρια τους.
Κόβουν πρωί- πρωί τα σύρματα,
και τα στρατόπεδα ξοδεύονται σ’ ώρες μακρινές,
που δεν τις φτάνει η ησυχία της νύχτας και του παραμυθιού,
η μυθική ματιά,
φάσκοντος ήλιου η περιέργεια.


24-7-2001