Παπαλάμπρου Στέλλα






ΕΞΑΓΝΙΣΜΟΣ

Εσύ που χάιδεψες της λέαινας την πυρωμένη χαίτη.
Νερό από το στόμα της σε κέρασε κι ένα γινήκαν οι διχαλωτές σας γλώσσες.
Δεν ήξερε ποια την άλλη να δροσίσει ή να φαρμακώσει.
Μέσα απ' τις φλέβες σας διυλίστηκε όλου του κόσμου το φαρμάκι.
Μέσα στις μπαλωμένες ίριδες των ματιών σας βρήκαν καταφύγιο αλύτρωτα παιδιά,
ξυπόλητα τα πόδια και οι ψυχές τους.

Εσύ που κοίταξες κατάματα αηδόνι αυτόχειρα,
την ώρα που το κλείναν σε κλουβί,
χρυσάφι έσταξε στην παλάμη σου το τελευταίο του τραγούδι,
το πήρες και το σκόρπισες σαν μάννα και μεταλαβιά,
σε διψασμένα στόματα από γονυπετείς προσκυνητές του Camino de Santiago
κι από ικέτες αχθοφόρους της Guizhou.

Ποιά είναι η ώρα που ξημερώνουν όλες μαζί του κόσμου οι ανατολές;
Την ώρα αυτή να βγεις κι από σιτάρι πέτρινο ζύμωσε το ψωμί σου.

                                                                                                                                 9-8-2015